ChocoladebloG

México - Euskadi staat er op elke verpakking van  Lurka Chocolate  en dat zal bij velen de vraag oproepen: wat is Euskadi? Het antwoord is: Baskenland. Nog preciezer is het de naam van een regio in Spanje, maar voor de Basken zelf hoort er ook nog een randje zuid-west Frankrijk bij.  Ik ben al sinds mijn middelbareschooltijd gefascineerd door dit gebied en was dan ook blij enkele jaren geleden San Sebastian, de hoofdstad, te kunnen bezoeken.  In San Sebastian wonen Pablo Ibareche en Christina Castellanos, de mensen achter het concept van Lurka en Pablo is er ook de belichaming van. Pablo's grootvader is vanuit San Sebastian naar Mexico geëmigreerd, waar Pablo is geboren. De kleinzoon keerde terug naar deze Baskische stad om er als pastry chef in hotels te werken. Maar als zovelen uit zijn beroepsgroep begon hij zelf chocolade te maken, wat met een Mexicaanse achtergrond ook weer niet zo raar is. Sinds enkele jaren zijn Pablo en Christina samen het  merk Lurka me...

Tussen mijn portemonnee en mijn geweten heeft zich in de loop der jaren een gespannen relatie ontwikkeld. Ik denk dat ieder van ons die wel eens heeft gevoeld. We willen allemaal wel goed doen, alleen moet het wel betaalbaar blijven. En natuurlijk word ook ik die verantwoorde praatjes wel eens een beetje zat. Maar voor het begrip kinderarbeid blijf ik gevoelig en wil ik wel wat meer betalen om dat uit te bannen. Of zit zelfs bij dit onderwerp er al wat eelt op mijn ziel? Op het  EuroBean Festival  stond ik het aanbod van het Hongaarse merk  Chococard/Bean To Bear  te bekijken. Tot mijn verbazing zag ik er een reep met als origin Ghana tussen. Vreemd eigenlijk dat ik als chocoholic bijna nooit ergens een reep van deze origine aantref, Ghana is samen met Ivoorkust veruit de grootste cacaoproducent ter wereld. Echter, in de fine chocolate hoek hebben ze niet veel te bieden. Toen ik de reep pakte kreeg ik van Izabella Foki die samen met haar echtgenoot Zoltán Koncos het...

Wat in het vat zit verzuurt niet, maar wat doet het dan wel in dat vat? Over vaten valt veel te vertellen en in combinatie met chocolade nog veel meer. Geen wonder dat chocolademakers helemaal los gaan op deze twee elementen. We kunnen zo langzamerhand gaan spreken van een heuse trend in de bean-to-bar business.  Voor de goede orde, we hebben het over houten vaten en zover ik weet gebruiken chocolademakers alleen oude houten vaten. Vaten die al eens gebruikt zijn bijvoorbeeld als wijn-, port- of whiskyvat. Ik vind het wel even interessant om dit vast te stellen, want het verschil tussen whisky en zijn Amerikaanse tegenhanger, de bourbon, zit hem juist in het feit dat voor whisky de vaten altijd al gebruikt moeten zijn voordat er whisky in mag, terwijl voor bourbon alleen nieuwe vaten mogen worden gebruikt. Voor mij zijn de juist wat scherpere (verse) houtaroma's dan ook kenmerkend voor bourbon. Bij whisky zijn er dan juist soorten met bijvoorbeeld een typische portsmaak te vinden....

Neem in gedachte drie termen die voor jou de politiek van dit moment bepalen. Heb je ze? Dan krijg je van mij dit rijtje antwoorden: Love, Peace & Chocolate. Zoek nu bij elke door jou gekozen politieke term een passend antwoord uit het rijtje.  Zijn de wereldproblemen zo een stuk hanteerbaarder geworden? Op de Rochsburg in het kleine plaatsje Lunzenau zijn ze ervan overtuigd dat het werkt.    Het European Chocolate Festival is een klein festival, er zijn slechts twintig bean-to-bar chocolademakers die hun producten presenteren. Maar juist door deze opzet kan dit festival een belangrijke taak vervullen in wat de chocoladewereld zo dringend nodig heeft: bewustwording van de consument. Voor de zesde keer vond dit festival plaats op de Rochsburg  en het leek erop alsof de vorige jaren hun vruchten gingen afwerpen qua bewustwording. Een flink deel van de bezoekers had al geen vragen meer over het wat en waarom van bean-to-bar chocolade. Ze kennen hun makers en sommige...

Chocolade en water hebben een moeilijke verstandhouding met elkaar. Zo is bij elke chocolademaker het deel van zijn werkplaats waar water gebruikt wordt klein en duidelijk gescheiden van het droge deel waar de cacao verwerkt wordt. Water en cacaoboter gaan nou eenmaal niet samen. Processen als het malen, concheren en  tempereren zijn alleen mogelijk door de viscositeit van de cacaoboter bij een bepaalde temperatuur en die zou door contact met water verloren gaan.     Aan de andere kant: iedereen die enigszins serieus chocolade proeft, drinkt daarbij water. Reeds na enkele stukjes chocolade vlakt je waarneming af, het lijkt alsof je tong dichtslibt met chocolade. Om weer goed contrast te kunnen proeven is water drinken de beste oplossing.  Het belang van water werd me weer eens duidelijk tijdens mijn bezoek aan de Zotter Erlebniswelt.   De beste chocolade-experience in Europa is zonder twijfel Zotter Erlebniswelt. Toegegeven, je moet er een flinke rit voor over h...

Voorpret staat aan het begin van elke vakantie, dat is voor chocoholics niet anders.   Zo is het  Eurobean-Festival  dat van 4 tot 6 augustus op de Rochsburg in Duitsland wordt gehouden een van de dingen waar ik me erg op verheug. Bij het doorlezen van de line-u p zie ik naast een groot aantal bekende ook de namen van een paar mij onbekende chocolademakers. Het Vietnamese merk  Belvie Chocolate  is voor mij wel bekend, maar heb ik al jaren niet meer kunnen krijgen. Een hernieuwde kennismaking dus met deze Belgische maker die in Vietnam is gaan wonen. Op de festivalsite staat te lezen dat hij op de Rochsburg ook repen van andere Aziatische chocolademakers zal verkopen. Ik ben benieuwd en besef weer dat bij dit festival contant geld meenemen erg praktisch is.  Compleet onbekend voor mij is het merk  Dos Estaciones  dat weliswaar erg Spaans klinkt, maar een in Duitsland gevestigde maker blijkt te zijn. Zij werken uitsluitend met de cacao uit Chazuta,...

Een van mijn overgrootmoeders had een winkel waarin zij 'kruidenierswaren & koloniale waren' verkocht. Als tastbaar bewijs van dit stukje familiegeschiedenis staat bij mij nog een houten rijstkist te pronken. Was elke koloniale erfenis maar zo draagbaar als mijn vintage meubelstukje.  Naar alle waarschijnlijkheid heeft mijn overgrootmoeder in haar winkel ook chocolade verkocht. Of dat toen voor koloniale waar doorging weet ik niet. Tegenwoordig zullen niet veel mensen een chocoladereep als product van het kolonialisme zien, maar deze oorsprong heeft het natuurlijk wel.  De repen die ik deze week heb uitgezocht hebben alledrie als cacao-origine een land waar de cacaoteelt door de koloniserende macht is geïntroduceerd, Filippijnen, Vietnam en Java (Indonesië).  De verhoudingen op de plantages in Zuidoost-Azië zijn compleet anders geweest dan in de Amerika's, maar de motivatie van de kolonisatoren om cacao naar deze landen te brengen was vrij universeel: geld verdienen a...