ChocoladebloG

De reep die ik proef is geweldig, hij ruikt naar cupuaçu. Voor wie dat niet kent, denk aan de geur van natte potgrond met een heerlijk, zoet melassearoma, zwarte thee en karamel. Toch is mijn reep een echte 70% chocoladereep, die heerlijk op mijn tong smelt, een licht alcoholische smaak heeft en waarin verpletterend veel zoets te vinden is. Zoet als karamel met net dat beetje scherpe bitter van op het randje van verbranding. Verder zitten er ook florale aroma's in deze reep en de geur van grassen. Terwijl ik dit schrijf geniet ik al minutenlang van de stevige nasmaak. Ik heb deze reep gekocht op het EuroBean festival, hij heet: Chocolates Sero , Guatemala, Finca Agua Blanca 70%.  Ok, de smaak overtuigt me, maar  wat kan ik vinden over deze repen? Ik klik wat door op de site van SERO en vind Finca Agua Blanca . Fijn een plaats te kunnen bepalen, maar woorden als familiebedrijf en agroforestery zijn niet erg specifiek. Ik krijg geen naam genoemd en geen gezicht te zien. Ook de m...

Afgelopen maart schreef ik al eens over Heinde & Verre  met "Als je wint, heb je vrienden" als citaat:. Onze Rotterdamse chocolademakers hadden toen net "The Golden Bean" van de Academy of Chocolate  gewonnen en aan belangstelling was geen gebrek. Een half jaar later lijkt er maar geen einde te komen aan het succes van deze mannen. Jan-Willem en Ewald weten niet alleen klanten te verleiden hun product te kopen, belangrijker nog, de klanten blijven terugkomen. Wat er achter de glitter en glamour van het succes zit, daar zijn ze zelf nog steeds niet over uit. Maar tijdens mijn bezoek aan de fabriek afgelopen week, bleek wel dat ze haast geen tijd hebben om die vraag te beantwoorden, er moet geproduceerd worden.  De twee heren werken allang niet meer alleen: boven is er hulp bij het etiketteren en beneden in de productie zijn er zelfs twee mensen extra aangetrokken. Eigenlijk is Heinde & Verre een toonbeeld van hoe de  craft chocolate- beweging in Nederland vol...

Genot is geen wedstrijd en er zal dan ook nooit een winnaar of verliezer zijn, maar smaakvergelijkingen hebben wel een doel: je voorkeuren leren kennen en benoemen.  Mijn chocoholic hart gaat sneller slaan als ik twee repen van dezelfde origin vind, gemaakt door twee verschillende makers. Zo'n treffer biedt mij de mogelijkheid tot het fine tunen van mijn proefvaardigheden en de mogelijkheid  de keuzes van de verschillende makers te begrijpen. Dat daarbij dan een persoonlijke voorkeur naar voren komt is eigenlijk oninteressant. Uitgangspunt voor dit blog zijn twee repen die ik op het European Festival vond, beiden met Tanzania als origine. Iedere choconist heeft wel van Kokoa Kamili gehoord en ook hier op ChocoladebloG staat dit collectief vaker vermeld, maar bij deze repen moet ik wat meer uitleggen. Kokoa Kamili is een grote organisatie die centrale fermentatie verzorgt voor kleine boeren. Er bestaat wel de mogelijkheid kleine hoeveelheden hun eigen fermentatie te geven en d...

Het is zover:  Kin & Co. Chocolate  heeft afgelopen vrijdag officieel zijn deuren geopend.  Als een luis in de pels van de grote industriëlen is Kin & Co. letterlijk gevestigd in de schaduw van de Olam chocoladefabriek in Zaandijk. Hemelsbreed liggen beide nog geen 200 meter uit elkaar, toch zal niet iedereen zich realiseren wat het grote verschil is tussen het kleine craft-chocolate gebouwtje en de imposante, industriële chocoladefabriek. Maar eerst een stukje voorgeschiedenis. Wie wel eens heeft rondgedwaald door Zaandijk, is er vast wel eens langs gelopen. Net naast "de Zaansche Molen", voor de brug naar de Zaanse Schans, is het prachtige winkeltje van Ingmar en Kinito gevestigd: " Smells like Chocolate ". Hoe schattig en idyllisch deze plek ook is, echt geschikt om er chocolate te maken is dit beperkte gebouwtje niet. Tijden lang is er met de ruimte geworsteld, want zelf chocolade maken dat is wat dit stel wilde doen en waar craft-chocolate over gaat. Cr...

Is chocolade een slow-food ? Je zou het kunnen denken, bijvoorbeeld vanwege de soms dagenlange processen die nodig zijn om van een cacaovrucht bruikbare cacaobonen te maken. Of anders wel vanwege de enorme hoeveel arbeid, wederom dagen lang, die nodig is om van die cacaobonen een reep te maken. Maar voor mij is dat niet overtuigend genoeg. Niet de weg er naar toe, maar juist het eindproduct maakt voor mij chocolade tot een slow-food . Een goede reep chocolade bezit namelijk de wonderbaarlijke eigenschappen om ons tot rust te brengen.  Elsa Cuny maakt bean-to-bar chocolade in Beersel iets ten zuiden van Brussel. Haar repen heten simpelweg:  Elsa Wanneer ik haar "een van de nieuwere generatie chocolademakers" noem, zou ik daarmee haar leermeester Mario Vandeneende direct tot de oude garde verwijzen en dat klinkt wel erg respectloos. Maar toch is er een verschil tussen de chocolademakers die de laatste vijf à zes jaar begonnen zijn en zij die tien of vijftien jaar geleden begon...

Op bezoek bij Rosa Canina , bean-to-bar chocolademaker in Berlijn beleef ik een déjà vu. Dit gebouw in de chique wijk Kreuzberg bezocht ik enkele jaren geleden al, als thuisbasis van het chocolademerk Belyzium.  Wat blijkt: het bedrijf is overgenomen, gebouw, machines en de voorraad cacaobonen uit Belize, maar bij binnenkomst wordt mij verteld dat ze net de laatste Belize bonen hebben verwerkt en dat deze origine voorlopig ook niet meer terugkomt in hun assortiment. Wat Rosa Canina wel gaat doen?   Eerst maar even de naam, die staat voor een rozensoort, de Hondsroos . De reden: van huis uit is Reimar Philipps (eigenaar) ijsmaker. En omdat de Romeinen al ijs maakten van sneeuw, gezoet met honing en daar als aroma rozenblaadjes aan toevoegden, is de naam Rosa Canina gekozen. Maar niet alleen ijs maken interesseerde Reimar, ook de craft chocolade sprak hem aan en stukje bij beetje heeft hij de chocoladefabriek van Belyzium overgenomen. Een nieuwe naam vond hij niet nodig en zo...