ChocoladebloG

Een week na Chocoa 2026, waarover moet ik berichten?  Het is werkelijk te veel om op te noemen en het was ook ondoenlijk alles bij te wonen. Toch wil ik een klein overzicht geven van wat mij het meest is bijgebleven of is opgevallen tijdens dit prachtige chocoladefeest. Erg fijn was het begin, de zogenaamde farmers day , waarin rondetafelgesprekken thema's naar boven brachten als: hoe kan Nederland bijdragen aan de toekomst van Cacao in Ghana? Met zo'n vraag kom je op onderwerpen als financiering en klimaatverandering, technologie en toegang tot de markt. Het mooie was dat de vertegenwoordigers uit cocaproducerende landen de praktische problemen heel concreet wisten te maken.  Op de tweede dag heb ik me vooral op het financiële verhaal geconcentreerd en ben hier weer eens flink wakker geschud. Vanuit mijn gemakzuchtige positie in Europa heb je toch geen idee over rentetarieven aan de andere kant van de wereld. Wie kan er nog investeren als je 36% rente moet betalen. Verder vie...

Aan de vooravond van  Chocoa 2026  draai ik de vraag maar eens om. Ik ga niet iets zeggen wat over de chocolade die we eten, maar de vraag: wat zegt de chocolade die wij eten over ons?  Op een enkele gezondheidsfreak na, eten we chocolade omdat we het lekker vinden. De meeste chocolade is extreem zoet, aangevuld met vet en van slechte kwaliteit. Wie niet onder een steen geleefd heeft weet ook van kinderarbeid, armoede en ontbossing. Toch staat chocolade voor luxe, verwennerij en een klein geluksmomentje of beloning voor jezelf. Hoe krijgen we de discrepantie tussen ons beeld van chocolade en de alom bekende realiteit, verwerk in ons brein. Kortom: hoe maken we er chocolade van? Een stuk chocolade is niets anders dan cognitieve dissonantie in een mooie verpakking. We weten het allemaal, er worden kinderen uitgebuit en toch grijpen we als beloning voor ons zelf die chocoladereep bij het pompstation, want we hadden zo'n zware dag.   In een markt waarin de lasten (produc...

Als zelfs het achtuur-journaal aandacht besteedt aan de opkomst van chocolatiers in ons land, moet er wel iets aan de hand zijn.  Ik was heel blij in dit item de opmerking te horen dat "de klant bereid is wat meer te betalen, maar dan wel een goed stuk chocolade wil krijgen". Helaas hield de journalist het daarna voor gezien en vroeg niet door over wat dan goede chocolade is? Hij stond in een franchise Callebaut etablissement en dat is niet echt de plaats waar je een onafhankelijk antwoord hoeft te verwachten. Maar toch had ik iets meer diepgang verwacht, iets over de markt, prijsontwikkeling en de ontwikkeling van cacaovervangers. Een gemiste kans dus.  Er is de laatste jaren namelijk flink wat gesleuteld in allerlei laboratoria en keukens aan alternatieven voor cacao. En die vinden nu, door misoogsten, prijsstijging en allerlei misstanden in de cacaoketen hun weg naar de consument. Zeker in Amerika en het VK staat nu al op heel wat verpakkingen van  candy bars  "Ch...

De reep die ik proef is geweldig, hij ruikt naar cupuaçu. Voor wie dat niet kent, denk aan de geur van natte potgrond met een heerlijk, zoet melassearoma, zwarte thee en karamel. Toch is mijn reep een echte 70% chocoladereep, die heerlijk op mijn tong smelt, een licht alcoholische smaak heeft en waarin verpletterend veel zoets te vinden is. Zoet als karamel met net dat beetje scherpe bitter van op het randje van verbranding. Verder zitten er ook florale aroma's in deze reep en de geur van grassen. Terwijl ik dit schrijf geniet ik al minutenlang van de stevige nasmaak. Ik heb deze reep gekocht op het EuroBean festival, hij heet: Chocolates Sero , Guatemala, Finca Agua Blanca 70%.  Ok, de smaak overtuigt me, maar  wat kan ik vinden over deze repen? Ik klik wat door op de site van SERO en vind Finca Agua Blanca . Fijn een plaats te kunnen bepalen, maar woorden als familiebedrijf en agroforestery zijn niet erg specifiek. Ik krijg geen naam genoemd en geen gezicht te zien. Ook de m...

Afgelopen maart schreef ik al eens over Heinde & Verre  met "Als je wint, heb je vrienden" als citaat:. Onze Rotterdamse chocolademakers hadden toen net "The Golden Bean" van de Academy of Chocolate  gewonnen en aan belangstelling was geen gebrek. Een half jaar later lijkt er maar geen einde te komen aan het succes van deze mannen. Jan-Willem en Ewald weten niet alleen klanten te verleiden hun product te kopen, belangrijker nog, de klanten blijven terugkomen. Wat er achter de glitter en glamour van het succes zit, daar zijn ze zelf nog steeds niet over uit. Maar tijdens mijn bezoek aan de fabriek afgelopen week, bleek wel dat ze haast geen tijd hebben om die vraag te beantwoorden, er moet geproduceerd worden.  De twee heren werken allang niet meer alleen: boven is er hulp bij het etiketteren en beneden in de productie zijn er zelfs twee mensen extra aangetrokken. Eigenlijk is Heinde & Verre een toonbeeld van hoe de  craft chocolate- beweging in Nederland vol...

Genot is geen wedstrijd en er zal dan ook nooit een winnaar of verliezer zijn, maar smaakvergelijkingen hebben wel een doel: je voorkeuren leren kennen en benoemen.  Mijn chocoholic hart gaat sneller slaan als ik twee repen van dezelfde origin vind, gemaakt door twee verschillende makers. Zo'n treffer biedt mij de mogelijkheid tot het fine tunen van mijn proefvaardigheden en de mogelijkheid  de keuzes van de verschillende makers te begrijpen. Dat daarbij dan een persoonlijke voorkeur naar voren komt is eigenlijk oninteressant. Uitgangspunt voor dit blog zijn twee repen die ik op het European Festival vond, beiden met Tanzania als origine. Iedere choconist heeft wel van Kokoa Kamili gehoord en ook hier op ChocoladebloG staat dit collectief vaker vermeld, maar bij deze repen moet ik wat meer uitleggen. Kokoa Kamili is een grote organisatie die centrale fermentatie verzorgt voor kleine boeren. Er bestaat wel de mogelijkheid kleine hoeveelheden hun eigen fermentatie te geven en d...