ChocoladebloG

Ik bezocht Wouter de Niet (38) in het Groningse plaatsje Haren, waar hij de stone-grinders in zijn woonkamer heeft staan. Hoe dat is gekomen? Wel, eigenlijk had hij zich voorgenomen de coronatijd zinvol te besteden en iets nieuws te leren. Maar ja, de corona ging voorbij zonder dat hij aan het leren van nieuwe vaardigheden was toe gekomen. Na de corona vond hij wel de tijd om te mediteren over de vraag: wat zou ik met mijn handen willen maken?  Het antwoord: chocolade    Nu heeft hij zijn eigen merk:  Broq Chocolate . Hij begon in 2023 met produceren en zoals hij er nu in staat gaat dat door tot ver na zijn pensionering.  Voor Wouter is chocolade maken ook een vorm van zelfbestemming. Niet dat hij perse op de voorgrond wil staan, nee die plek is juist voor de chocolade bestemd. Maar binnen zijn eigen bedrijf hoeft hij geen concessies te doen, daar hecht hij grote waarde aan. Hij wil eerlijke chocolade maken, chocolade waar geen kinderen zich voor in de hand...

Het is meestal een bijeffect van verantwoord eten: voor je het weet steun je er een goed doel mee. Meer nog dan bij koffie of thee is het in de chocoladebranche een eigen subcategorie geworden. De goededoelenreep, je komt ze echt overal tegen en daar zijn redenen voor.  Biodiversiteit, vrouwenrechten, armoedebestrijding, regeneratieve bosbouw, vredesprojecten en drugsbestrijding, het schijnt allemaal te kunnen met cacao. Niet omdat de consument erom vraagt, maar omdat de plant zich ervoor leent.  De gebieden waar de cacao groeit zijn helaas ook de gebieden waar veel problemen zijn. Problemen die vaak met een stabiel inkomen verholpen kunnen worden. Daarnaast is de theobroma cacao een gewas dat graag in de schaduw groeit van grotere bomen, meermaals per jaar geoogst kan worden en, naar de meer recente inzichten, ook prima aangeplant kan worden zonder het omliggende tropische regenwoud te vernietigen.  Wat veel van die goededoelenrepen gemeen hebben is de collectiviteit en ...

Een week na Chocoa 2026, waarover moet ik berichten?  Het is werkelijk te veel om op te noemen en het was ook ondoenlijk alles bij te wonen. Toch wil ik een klein overzicht geven van wat mij het meest is bijgebleven of is opgevallen tijdens dit prachtige chocoladefeest. Erg fijn was het begin, de zogenaamde farmers day , waarin rondetafelgesprekken thema's naar boven brachten als: hoe kan Nederland bijdragen aan de toekomst van Cacao in Ghana? Met zo'n vraag kom je op onderwerpen als financiering en klimaatverandering, technologie en toegang tot de markt. Het mooie was dat de vertegenwoordigers uit cocaproducerende landen de praktische problemen heel concreet wisten te maken.  Op de tweede dag heb ik me vooral op het financiële verhaal geconcentreerd en ben hier weer eens flink wakker geschud. Vanuit mijn gemakzuchtige positie in Europa heb je toch geen idee over rentetarieven aan de andere kant van de wereld. Wie kan er nog investeren als je 36% rente moet betalen. Verder vie...

Aan de vooravond van  Chocoa 2026  draai ik de vraag maar eens om. Ik ga niet iets zeggen wat over de chocolade die we eten, maar de vraag: wat zegt de chocolade die wij eten over ons?  Op een enkele gezondheidsfreak na, eten we chocolade omdat we het lekker vinden. De meeste chocolade is extreem zoet, aangevuld met vet en van slechte kwaliteit. Wie niet onder een steen geleefd heeft weet ook van kinderarbeid, armoede en ontbossing. Toch staat chocolade voor luxe, verwennerij en een klein geluksmomentje of beloning voor jezelf. Hoe krijgen we de discrepantie tussen ons beeld van chocolade en de alom bekende realiteit, verwerk in ons brein. Kortom: hoe maken we er chocolade van? Een stuk chocolade is niets anders dan cognitieve dissonantie in een mooie verpakking. We weten het allemaal, er worden kinderen uitgebuit en toch grijpen we als beloning voor ons zelf die chocoladereep bij het pompstation, want we hadden zo'n zware dag.   In een markt waarin de lasten (produc...

Als zelfs het achtuur-journaal aandacht besteedt aan de opkomst van chocolatiers in ons land, moet er wel iets aan de hand zijn.  Ik was heel blij in dit item de opmerking te horen dat "de klant bereid is wat meer te betalen, maar dan wel een goed stuk chocolade wil krijgen". Helaas hield de journalist het daarna voor gezien en vroeg niet door over wat dan goede chocolade is? Hij stond in een franchise Callebaut etablissement en dat is niet echt de plaats waar je een onafhankelijk antwoord hoeft te verwachten. Maar toch had ik iets meer diepgang verwacht, iets over de markt, prijsontwikkeling en de ontwikkeling van cacaovervangers. Een gemiste kans dus.  Er is de laatste jaren namelijk flink wat gesleuteld in allerlei laboratoria en keukens aan alternatieven voor cacao. En die vinden nu, door misoogsten, prijsstijging en allerlei misstanden in de cacaoketen hun weg naar de consument. Zeker in Amerika en het VK staat nu al op heel wat verpakkingen van  candy bars  "Ch...

De reep die ik proef is geweldig, hij ruikt naar cupuaçu. Voor wie dat niet kent, denk aan de geur van natte potgrond met een heerlijk, zoet melassearoma, zwarte thee en karamel. Toch is mijn reep een echte 70% chocoladereep, die heerlijk op mijn tong smelt, een licht alcoholische smaak heeft en waarin verpletterend veel zoets te vinden is. Zoet als karamel met net dat beetje scherpe bitter van op het randje van verbranding. Verder zitten er ook florale aroma's in deze reep en de geur van grassen. Terwijl ik dit schrijf geniet ik al minutenlang van de stevige nasmaak. Ik heb deze reep gekocht op het EuroBean festival, hij heet: Chocolates Sero , Guatemala, Finca Agua Blanca 70%.  Ok, de smaak overtuigt me, maar  wat kan ik vinden over deze repen? Ik klik wat door op de site van SERO en vind Finca Agua Blanca . Fijn een plaats te kunnen bepalen, maar woorden als familiebedrijf en agroforestery zijn niet erg specifiek. Ik krijg geen naam genoemd en geen gezicht te zien. Ook de m...