ChocoladebloG

Wie weet wat een leest is?  Zeker negen van de tien mensen die je het vraagt zullen het niet meteen kunnen zeggen. Maar met de hulp van het spreekwoord: schoenmaker blijf bij je leest, komen de meeste mensen wel in de richting. Het woord schoenmaker zegt ons genoeg. Zo werkt het ook met andere beroepen, of het nu gaat om de bakker, de slager, de metselaar of de machinebouwer, dit zijn woorden die direct spreken van vakmanschap en waarbij wij ook de verwachting van vakkennis hebben. Die vakkennis begint vaak met een opleiding, maar ontwikkelt zich met het investeren van tijd en het leren van technieken en vaardigheden waardoor deze specialisten hun vak tot grote hoogte brengen.  In sommige landen zijn er nog haast middeleeuwse structuren voorhanden om zulke beroepen te leren.  Duitsland kent bijvoorbeeld nog de gezel- en meestertimmerman, inclusief klederdracht. Maar ook in Nederland mag je je niet zomaar "maitre patissier" noemen, daarvoor moet je examens doen en regelmat...

Jawel het is zover: sinds 11 januari 2025 bestaat de European Bean To Bar Chocolate Association met als afkorting het slecht bekkende EBTBCA. Zo fris is dit initiatief dat de bijbehorende website:  beantobar-europe.com  nog under construction is . De koffie-, wijn-, bier- en whiskybranche zijn hun chocoladebroeders natuurlijk ver vooruit om maar niet te spreken van aandeelhouders, timmermannen of bakkers. De voordelen van het gezamenlijk je kennis, kunde en belangen zowel bij de consument als bij de wetgever voor het voetlicht brengen hebben al die beroepsverbanden al lang begrepen. Nu zijn eindelijk ook enkele Europese chocolademakers op dit idee gekomen.    Toch kleven er haken en ogen aan dit soort organisaties die ook wel bekend zijn onder de dubieuze naam:  lobbyclubs. De PressKit die ik toegestuurd kreeg geeft natuurlijk overtuigend klinkende argumenten: Europa is goed voor 35% van de productie van chocolade en bijna 50% van de consumptie. Daarin ligt dan...

"Als je wint heb je vrienden, rijen dik, echte vrienden"... en dus moest ik deze week aansluiten in de rij bij Heinde & Verre  in Rotterdam. RTV Rijnmond was op bezoek, want ook zij wilden met deze internationale sterren spreken: winnaars van de "GOLDEN BEAN". Helaas voor mij kan ik de winnende reep, Pristine Nativo, Peru, Dark 71%, niet meer proeven: uitverkocht. Volgende keer beter opletten, want gelukkig komen er wel nieuwe! Een dure, maar logische consequentie van deze prijs winnen is dat nieuwe oogst door deze chocolademakers in z'n geheel is opgekocht. De prijs staat inmiddels midden op de werkbank in Rotterdam. Mijn bezoek aan Heinde & Verre was al een paar keer verschoven: "verhuizen", "druk, nieuw personeel" of "bestellingen afmaken", de mannen werken zich een slag in het rond.  Nu het dan eindelijk gelukt is een afspraak te maken zit Ewald ziek thuis, maar Jan Willem neemt alle tijd voor me.  Hij moet het allemaal ...

"Den Haag is groot genoeg, er wonen hier een miljoen mensen in de omgeving." Op de vierde etage van een saai uitziend gebouw geniet Evert Schulten, de man achter De Haagsche Cacaofabriek  van het uitzicht over zijn stad. Zijn doel is niet drie reepjes naar New York en vier naar Yokohama te sturen, nee, zijn ambitie is om lekkere chocolade voor de mensen om hem heen te maken.  Wie met Evert praat raakt direct bedolven onder zijn enthousiasme. Herkenbaar is het verhaal over zijn achtergrond als chef, dat heeft hij gemeen met veel chocolademakers. De twijfel aan de zakken Callebaut sloeg ook bij hem toe en dan begint een reis zonder retourticket. De eerste professionele halte voor Evert was het merk Dusk chocolade, waar Chocoladeblog in maart 2021 over schreef. Maar nadat zijn zakenpartner daar uitstapte vond deze gepassioneerde chocolademaker zakelijk onderdak bij de Haagse koffiebranders  Brute Bonen . Beide bedrijven sluiten mooi op elkaar aan wat betreft hun zoektocht na...

Met de nagalm van CHOCOA 2025 nog in mijn oren vraag ik me af: Quo vadis Theobroma Cacao? Optimisme en defaitisme vechten in mij om gehoord te worden en: wat houdt me op de been?  Natuurlijk, chocolade, maar wellicht is een toelichting op z'n plaats.  Er viel ongelooflijk veel te beleven tijdens de "Amsterdam Cocoa Week" en je kunt maar op een plek tegelijk zijn. Door heen en weer te lopen tussen de verschillende zalen van de Beurs van Berlage probeerde ik toch een beetje overzicht te houden over wat er nu speelt in de cacaowereld. Maar het komt hierop neer: Wie heeft er nog bonen en wat gaan ze kosten?  Tijdens de financial course werd het afgelopen jaar omschreven als "de perfecte storm". Dat sommigen daar gehavend uitkomen werd onderstreept door het nieuws dat Tony Chocolonely verlies draait en ons eigen Droste failliet is.  Nieuwkomers waren er ook: zo kreeg ik een reep uit Liberia en was er een presentatie over de mogelijkheden van cacao produceren in Ethio...

CHOCOA  en het Chocoladefestival Amsterdam  staan weer voor de deur. En dat betekent dat iedereen op 8 en 9 februari in de Beurs van Berlage de mooiste chocolades ter wereld kan kopen. Ik krijg vaak de vraag; hoe kom je aan je chocolade? Nou, kom naar het Chocoladefestival en ik laat je proeven wat je nog nooit geproefd hebt.  Chocolade is een smaakuniversum zonder einde en de gelegenheid om die rijkdom te proeven, mag je niet missen. Om ruimte te maken in mijn voorraad bespreek ik deze keer vijf repen. Voor alle repen geld: gemaakt van  Braziliaanse cacao. Brazilië is en blijft voor mij een chocoladebron vol verassingen en zo zijn ook deze repen zijn zeer verschillend. De Luisa Abram reep, net als Francisco Cruz reep van Nicolas zijn gemaakt van wilde cacao uit de Amazonas, maar de repen van Mestico en Ilhéus zijn van cacao uit de regio Bahia. Daarbij moet dan weer opgemerkt worden dat Mestico bij het fermenteren van zijn cacao bijenhoning heeft toegevoegd. Dan hebb...

Voor mij, als oprechte chocoholic, geldt de stelling: chocolade is geen snoepgoed. Chocolade valt in de categorie van voedsel met de hoogst denkbare emotionele status. Slechts wanneer je een reep onbewust eet of achteloos wegkauwd kan er iets aan waardering verloren gaan, maar dan nog scoort chocolade vele malen hoger dan bijvoorbeeld koekjes.  Chocolade eet je als feestelijke traktatie, verwennerij of misschien juist als troost. Chocolade voldoet eigenlijk altijd aan de eisen die we op emotioneel beladen momenten aan ons voedsel stellen. In vergelijk daarmee zijn koekjes meer iets van een noodoplossing, bij gebrek aan beter. Koekjes zijn ongevraagd, worden als sociaalsmeermiddel aan je gepresenteerd en smaken dan ook vaak navenant ondefinieerbaar. Een taart was feestelijker geweest, een petit four meer verwennerij en natuurlijk is chocolade troostrijker dan een koekje.  Al zullen koekjes en melkchocolade elkaar qua suiker- en vetpercentages niet veel ontlopen, het mondgevoel ...