ChocoladebloG

Een uithuizige chocoholic verwordt al gauw tot een chocotourist, de plaats delict ditmaal Berlijn. Hoe hip deze stad ook is, als chocoparadijs staat het niet bepaald bekend. Google vertelde me dat er  één plek is die het woord "craft chocolate" in zijn trefwoorden had staan, Belyzium . Typ je dan  "Schokolade Manufaktur" in, blijkt zich niet veel verder Wohlfarth Schokolade  te bevinden. Ja Duitsers gebruiken Duitse zoekbegrippen. Al met al, twee geweldige chocolademakers die elkaar kennen en ondersteunen. Beiden produceren bio-chocolade. Bij Wohlfarht is het direct trade Arriba Nacional cacao uit Ecuador en bij Belyzium is het een mix van Criollo- en Trinitario-hybride van eigen plantage uit Belize. Verder weet elke chocoholic die Berlijn wel eens bezocht heeft dat er geen ontkomen aan is om bij Rausch Schokoladenhaus  langs te gaan. In Berlin Mitte staat het grootste chocoladehuis ter wereld. Met indrukwekkende chocoladefiguren is dit prachtige pand gedecor...

Tomaten zijn net als cacao uit Zuid-Amerika afkomstig (we vergeten het soms) en daar kan deze vergelijking eigenlijk ophouden. Maar waarom zou je tomaten met cacao vergelijken? Wel....hierom. De tomaat is een miljardenhandel waar een groot wetenschappelijk en industrieel complex achter staat. Er zijn onvoorstelbaar veel soorten tomaten gevonden, onderzocht en veredeld. Een kilo tomatenzaad is duurder dan een kilo goud. Er gaan dan ook grote sommen geld om in onderzoek en ontwikkeling van dit product. Op het onvolprezen Chocoa Festival kwam het verhaal van Tony Lass ( Cocoa Research Association ) erop neer dat we eigenlijk maar een paar procent van het genetisch cacaomateriaal gebruiken en van de rest bijna niets weten. Daarmee doen we niet alleen onszelf tekort, op de lange duur is dit ook slecht voor de soort Theobroma, de cacaoboom. En een wereld zonder cacao .......... zinloos! De cacaowereld is weliswaar ook een miljardenhandel, wat kennis en structuur betreft valt er nog een h...

 "Ik ben makelaar in koffie, en woon op de Lauriergracht, no. 37." Zo begint de Max Havelaar. Hoe een roman na bijna een eeuw tot een begrip voor Fairtrade is geworden zegt wat over de kracht van dit boek. Dat voor een koffie- of cacaoboer sinds 1860 (eerste druk Max Havelaar) in praktische zin zijn wereld bijna niet veranderd is, moet ons te denken geven. Wat niet iedereen zal weten: Indonesië is de derde cacaoproducent ter wereld, na Ivoorkust en Ghana. We hebben het dan over bulkchocolade, geschikt voor snoep, ijs, koekjes of andere zoetigheid. En net als in Afrika kan ook in Indonesië een kleine cacaoboer hiermee moeilijk een leefbaar inkomen van zijn veld halen. Voor mij als chocoholic zijn deze productielanden meestal niet interessant. Het ICCO  schat met een ruime marge dat ongeveer 1% van wat Indonesië produceert als "fine chocolate" beschouwd kan worden. Toch leuk dan, om twee verschillende repen uit Indonesië bij mijn vertrouwde hofleverancier  Sweet...

De chocoladereep zoals wij hem nu kennen is duidelijk een product van de industriële revolutie. Tussen boom en reep zitten heel wat processen en bij elke stap hoort een beroepsgroep. Aan het einde van de productieketen staat regelmatig een chocolatier. Het ambachtelijke van dit vak is aantrekkelijk voor zowel de maker als de bezoeker. Bij veel chocolatiers worden workshops aangeboden waarbij die bewerking van boom tot chocoladepastilles in vogelvlucht wordt besproken. Daarna volgt vaak het onder begeleiding zelf klungelen met chocolade, waarna ieder zijn eigen maaksels trots thuis kan presenteren. Op reis probeer ik overal iets van de plaatselijke choco-cultuur te onderzoeken. Veel chocoladespeciaalzaken of -makers hebben we in Nederland niet, chocolatiers des te meer. Zo kwam ik afgelopen week bij  De Bonte Koe  in Rotterdam en  Choco & Zo  in Barneveld. Voor mij als chocoholic zit hier altijd iets dubbels aan want, hoe aanstekelijk de passie van deze beroep...

Deze week had ik een vrije dag in centrum München en al was het tropisch heet, ik ben toch op zoek gegaan naar chocolade. Deze stad barst van de chocolatiers. De filialen van Lindt of Godiva heb ik maar links laten liggen want die vind je overal. Met wat Google aan informatie bood ben ik door Münchens "altstadt" gelopen met als tactiek me niet meteen als blogger voor te stellen, maar te kijken wat ik als consument aan informatie kan krijgen. Zelf geloof ik erg in de macht van de consument die vragen stelt en zijn wensen kenbaar maakt. Met vakmanschap en productkennis de wensen van je klant kunnen vervullen verwacht ik van een speciaalzaak. Kom daar maar eens om in München. Als eerste was ik bij Schoko.laden Stancsics , een chique chocolatière die zich het liefst in een stilzwijgen hulde bij elke vraag die ik haar stelde. Pas nadat ik vertelde over mijn chocoladeblog kwam er een antwoord: ik moest vooral maar een afspraak maken, voor een volgende keer, want ze had nu geen t...

Suiker is het thema van deze week. Bij  Chocolatl  heb ik chocoladepulpsuiker geproefd en dat bracht mij ertoe eens goed naar de zoetstoffen te kijken, want alles wat mijn chocoladebeleving beïnvloedt heeft mijn interesse. Zo zit ik dus nu met drie lepels suiker, gewone witte kristalsuiker, biologische rietsuiker en kokosbloesemsuiker (ook bio) voor me. Nu ik bewust kristalsuiker proef valt mij op hoe intensief zoet dit goedje is. Wanneer ik het iets langer op mijn tong houd is de indruk bitter, maar dit verdwijnt meteen bij het doorslikken. Rietsuiker geeft direct al een andere indruk, want bij deze suikersoort krijg ik meteen wat karamelligs in mijn neus. Bij het proeven komt deze smaak sterk naar voren, samen met wat sinaasappelherinneringen. Het kan niet anders dan dat deze suiker vanaf een bepaald percentage invloed op de smaak van een reep heeft. Dan stop ik mijn neus in de kokosbloesemsuikerpot en krijg direct een flashback van hoe mijn moeder zich een kopje oplosk...

Ik wil het de komende tijd gaan hebben over die andere grondstof die wij, chocoholics, tot ons nemen, maar die we min of meer voor lief nemen. De suiker, of beter gezegd, dat wat ter zoeting gebruikt is. Bij de wat krachtigere cacaopercentages had ik altijd het idee dat die paar procent niet zoveel invloed op de smaak konden hebben, en suiker smaakt naar suiker niet waar? Na het proeven van verschillende soorten suikers ben ik daar toch anders over gaan denken. Er is echter één categorie repen die geen zoetigheid kan bevatten: de honderd procent cacao repen, oftewel chocolade als groente. Mijn chocoholic-hartje sloeg spontaan sneller toen ik van  Zotter  de Labooko 100% Peru en 100% Ecuador kreeg (dankjewel Valerie). Zotter doet altijd twee reepjes in een verpakking, maar om van hetzelfde percentage verschillende origines bijeen te brengen leek mij een slimme zet. Toen ik daarna bij  Chocolátl  kwam bleek  Amaro Chocolate  hetzelfde idee te hebben geha...