Teleurstellende hoogtepunten

De reep die ik proef is geweldig, hij ruikt naar cupuaçu. Voor wie dat niet kent, denk aan de geur van natte potgrond met een heerlijk, zoet melassearoma, zwarte thee en karamel. Toch is mijn reep een echte 70% chocoladereep, die heerlijk op mijn tong smelt, een licht alcoholische smaak heeft en waarin verpletterend veel zoets te vinden is. Zoet als karamel met net dat beetje scherpe bitter van op het randje van verbranding. Verder zitten er ook florale aroma's in deze reep en de geur van grassen. Terwijl ik dit schrijf geniet ik al minutenlang van de stevige nasmaak.

Ik heb deze reep gekocht op het EuroBean festival, hij heet: Chocolates Sero, Guatemala, Finca Agua Blanca 70%. 

Ok, de smaak overtuigt me, maar  wat kan ik vinden over deze repen? Ik klik wat door op de site van SERO en vind Finca Agua Blanca. Fijn een plaats te kunnen bepalen, maar woorden als familiebedrijf en agroforestery zijn niet erg specifiek. Ik krijg geen naam genoemd en geen gezicht te zien. Ook de makers van SERO chocolate laten zich niet zien, noemen niet hun naam noch geven ze een beeld van hun fabriek. Teleurstellend.  

Maar mijn teleurstelling gaat verder, zowel in de beschikbaarheid van informatie over de reep en de makers als in de beschikbaarheid van de reep zelf is onduidelijk. Op het EuroBean festival stond de importeur en die doet zijn best deze repen aan de man te brengen, maar zijn voornaamste doel is deze repen bij winkeliers of webshops te plaatsen. En heus, hier en daar zal dat lukken, maar zonder gezicht gaat zo'n reep onder in het aanbod van mooie repen. 

Als de nichemarkt die craft-chocolate is zich wil onderscheiden van industriële chocolade zijn er maar twee punten die zich daartoe lenen: smaak en transparantie. Over smaak valt te twisten en dat moet iedere maker zelf uitzoeken. Maar, de punten die je kunt samenvatten onder het kopje transparantie, de antwoorden op bekende vragen als: "wie heeft de cacao geteeld", "hoe is de cacao verwerkt en door wie?" zal een craft-chocolate-maker tot in het detail aan zijn klanten beschikbaar moeten stellen. Doet hij dat niet vervalt zijn hele geloofwaardigheid. Zou gauw de gebruikte taal in gemeenplaatsen overgaat is hij voor consumenten niet te onderscheiden van industriële chocolade. En wil je het verhaal geloofwaardig overbrengen dan is een gezicht van belang, vertrouwen heeft een gezicht nodig. 

Ik proef nog even verder. Van hetzelfde merk heb ik ook nog de Finca Kampura, 70%. Op de site staat dat dit een biologisch gecertificeerd bedrijf is, de verpakking laat dat echter niet zien. 

Hoe smaakt de reep? 

Hij ziet er wat licht van kleur uit. De geur is meer scherp, houtig. Deze reep maakt een koele indruk, de krak is strak, maar de geur is bijtend als spiritus. Toch, eenmaal op mijn tong, smelt de reep als sneeuw voor de zon. Ik proef milde smaken, bruin fruit, vijgen, maar ook amandelen en olijf. Dan komt er toch een koele bries over mijn tong, ik krijg de indruk van mint en duidelijk merkbaar is de toegevoegde cacaoboter. De nasmaak is soft en niet al te lang.   

Ook op het komende CHOCOA festival zullen er weer makers vanuit de hele wereld naar Amsterdam komen in de hoop hun chocoladereep op de Europese markt te kunnen plaatsen. Zonder gezicht en een compleet transparant verhaal is dat een hopeloze zaak. Ik zou zelfs zover willen gaan dat smaak niet het meest doorslaggevende argument is voor succes.