De goededoelenreep

Het is meestal een bijeffect van verantwoord eten: voor je het weet steun je er een goed doel mee. Meer nog dan bij koffie of thee is het in de chocoladebranche een eigen subcategorie geworden. De goededoelenreep, je komt ze echt overal tegen en daar zijn redenen voor. 

Biodiversiteit, vrouwenrechten, armoedebestrijding, regeneratieve bosbouw, vredesprojecten en drugsbestrijding, het schijnt allemaal te kunnen met cacao. Niet omdat de consument erom vraagt, maar omdat de plant zich ervoor leent. 

De gebieden waar de cacao groeit zijn helaas ook de gebieden waar veel problemen zijn. Problemen die vaak met een stabiel inkomen verholpen kunnen worden. Daarnaast is de theobroma cacao een gewas dat graag in de schaduw groeit van grotere bomen, meermaals per jaar geoogst kan worden en, naar de meer recente inzichten, ook prima aangeplant kan worden zonder het omliggende tropische regenwoud te vernietigen. 

Wat veel van die goededoelenrepen gemeen hebben is de collectiviteit en een stichting of organisatie die vanuit het noordelijk halfrond vol goede bedoelingen meedenkt, ondersteunt, maar helaas soms ook meeprofiteert. Deze collectiviteit vindt vaak zijn oorsprong in de behoefte aan financiële stabiliteit van de deelnemers. (Vele Nederlandse multinationals hebben dezelfde achtergrond: Friesland Campina, RaboBank) Maar de behoefte aan collectiviteit komt soms ook vanuit de organisaties op het noordelijk halfrond die vooral impact willen  maken (ecologische organisaties hebben hier nogal een handje van). 

" In Colombia peace tastes of chocolate". Deze opmerking van de Colombiaanse ambassadeur op het afgelopen CHOCOA is daar een mooi voorbeeld van. De cacaoteelt wordt door de Colombiaanse regering in de provincie Arauca (aan de grens met Venezuela) gestimuleerd. De redelijk stabiele inkomsten uit de cacao zijn een alternatief voor drugshandel en geven de mensen een financiële basis in een onrustige regio. 

Terwijl ik dit artikel schrijf, krijg ik informatie over een nieuw project dat vanuit Nederland in Colombia van de grond wordt getild. Tjocklatluve heet het project waar Yacqueline Mijnssen al haar energie in steekt. Dakloze vrouwen in Colombia een toekomst geven door regeneratieve cacaoteelt. Een stichting in Nederland financiert de aankoop van land in Colombia waar in eerste instantie een groep van zo'n 12 tot 20 vrouwen als collectief op kunnen gaan werken. Het hele project wordt wetenschappelijk begeleid door Wageningen in samenwerking met Colombiaanse universiteiten. Deze instellingen hebben hun onderzoeksdoelen ruim opgesteld, van grondkwaliteit tot sociaal welzijn en van biodiversiteit tot internationale beleidsmodellen. Dit goede doel heeft een tijdslijn van tien jaar, maar wie er vroeg bij wil zijn kan als sponsor nu al instappen https://tjocklatluve.com/coming-soon  

Voor de gelegenheid heb ik twee goededoelenrepen uit de kast gehaald die hierbij aansluiten. 

Als eerste heb ik een Tree-to-Bar reep van Herencia gepakt. Dit is zo'n chocolademakende cacaoboer uit Colombia uit dat gebied waar de ambassadeur het over had: Arauca. Noem het een vredesreep.

De tweede reep is van de Zwitserse organisatie Treegether, die waardering voor de cacaoboer en zijn product wil vergroten door sponsoring van bomen. Door jouw sponsorgeld ontvangt de boer een "faire" prijs en jij krijgt als tegenprestatie twaalf repen per jaar, waar gegarandeerd een beetje cacao van "jouw" boom in zit. Dit is dus een sociale Fair-Trade reep.  

Dan maar proeven hoe al die goede bedoelingen smaken. 

-Herencia, Origen de Plantación, 72%. De geur is lekker zoet, rozijnen en melasse. De krak is luid, maar er vliegen wel flink wat kruimeltjes in het rond. Op mijn tong heeft deze reep wat tijd nodig voor het smelten begint. De reep heeft geen zware cacaosmaak, als basis proef ik een ondertoon van citrus, sinaasappel. Maar een sterke roasting, geeft de reep een koffiekarakter. Daarmee wordt de cacaoboon geen goede dienst bewezen. Volgens mij valt hier meer subtiliteit uit te halen. Verder is de hoeveelheid cacaoboter erg hoog in deze reep, terwijl het mondgevoel toch zandig is. De vraag blijft dan altijd is dat een stijlkeuze van de maker/maakster of is het een gebrek aan techniek. Al met al zou ik deze reep alleen eten voor de vrede, niet per se om de smaak. 

-Treegether, cocoa including yours from Madagascar, 65%. Als ik de reep breek ruik ik meteen vanille. Even lezen...en jawel, natuurlijk vanille-extract toegevoegd. Meteen komt dan de vraag bij mij op: komt die ook van een gesponsorde boom uit Madagascar? De verpakking geeft geen antwoord. Maar goed, de reep breekt wat moeizaam, hij is dik en heeft geen ruitjespatroon. De krak is wel luid en duidelijk. De geur, tja vanille, en dat maakt het altijd wat weeïg zoet. De reep smelt wel als een malle. Het mondgevoel is zo glad als maar kan en de smaak eerlijk gezegd ook. Een vriendelijke, licht florale chocolade met weinig ups of downs, waaruit alle eigenheid is weggeconcheerd, overdadig gezoet en afgerond met vanille. Dit is de veilige weg om geen opmerkingen te krijgen, maar ook de manier waarop chocolade tot een karakterloze allemansvriend is geworden.

Mijn advies: geef genoeg geld aan de cacaoboer zodat hij/zij de reep kan maken. Dat lijkt me spannender.