Posts

Chocooh-la-la-de France

Afbeelding
Denkend aan Frankrijk zie ik brede péages traag door oneindig heuvelland gaan, rijen ondenkbaar brede kerncentrales als dampende pluimen aan den einder staan. Vrij naar Marsman.
Ik hoop dat voor mijn lezers Frankrijk ook staat voor chocolade want, ere wie ere toekomt, het huidige chocolade-landschap heeft veel te danken aan de Franse chocolatiers. De serie Grands Crus van de firma Bonnat stond min of meer aan de basis van het begrip single origin chocolade.
Zo kwam deze week bij mij de vraag naar boven waarom ik bij zoveel chocolatiers in Nederland steeds weer Callebaut (België) als chocoladeleverancier tegenkom en zo opvallend weinig Valrhona en nog minder Weiss (beide uit Frankrijk). Ligt dit aan slechte vertegenwoordigers van deze merken, of hebben onze chocolatiers, met de inkoopsprijs in het achterhoofd, nog steeds het dwaze idee dat de chocoladesmaak niet bepalend is voor de smaak van hun bonbons?

Deze week heb ik twee repen van Franse makelij. Het atelier Weiss is zo'n trad…

Marketing en strategie

Afbeelding
Massa en kwaliteit zijn begrippen waar elke ondernemer en aansluitend ook elke consument over moet nadenken. Waarom massa en kwaliteit vaak als elkaars tegenpolen verschijnen is mij een raadsel, maar het spel met deze elementen leidt soms tot curieuze zetten waarbij de consument als een verwarde toeschouwer het nakijken heeft.
De firma Rausch uit Berlijn heeft zo'n bijzondere stap achter de rug. Enkele jaren geleden besloten zij niet meer onder hun eigennaam in de supermarkten te willen liggen. Zelfs het KaDeWe (Berlijns xl Bijenkorf) vonden zij niet meer goed genoeg om hun waren in te verkopen. Uitsluitend in hun eigen Schokoladenhaus aan de Gendarmemarkt zijn hun producten te koop. Exclusiviteit als marketing kan heel goed werken. Naar eigen zeggen kreeg Rausch op deze wijze ook het prijsbeleid terug.
Sinds deze stap verkopen zij alleen nog bonbons en single-originchocolade uit enkele uitgekozen landen.
Klinkt allemaal redelijk, op één verrassing na.

De firma Rausch blijkt ook d…

Choco-tourist: Berlin

Afbeelding
Een uithuizige chocoholic verwordt al gauw tot een chocotourist, de plaats delict ditmaal Berlijn.
Hoe hip deze stad ook is, als chocoparadijs staat het niet bepaald bekend. Google vertelde me dat er  één plek is die het woord "craft chocolate" in zijn trefwoorden had staan, Belyzium. Typ je dan  "Schokolade Manufaktur" in, blijkt zich niet veel verder Wohlfarth Schokolade te bevinden. Ja Duitsers gebruiken Duitse zoekbegrippen.
Al met al, twee geweldige chocolademakers die elkaar kennen en ondersteunen. Beiden produceren bio-chocolade. Bij Wohlfarht is het direct trade Arriba Nacional cacao uit Ecuador en bij Belyzium is het een mix van Criollo- en Trinitario-hybride van eigen plantage uit Belize.
Verder weet elke chocoholic die Berlijn wel eens bezocht heeft dat er geen ontkomen aan is om bij Rausch Schokoladenhaus langs te gaan. In Berlin Mitte staat het grootste chocoladehuis ter wereld. Met indrukwekkende chocoladefiguren is dit prachtige pand gedecoreerd en o…

Tomaten vs cacao

Afbeelding
Tomaten zijn net als cacao uit Zuid-Amerika afkomstig (we vergeten het soms) en daar kan deze vergelijking eigenlijk ophouden. Maar waarom zou je tomaten met cacao vergelijken?
Wel....hierom.
De tomaat is een miljardenhandel waar een groot wetenschappelijk en industrieel complex achter staat. Er zijn onvoorstelbaar veel soorten tomaten gevonden, onderzocht en veredeld. Een kilo tomatenzaad is duurder dan een kilo goud. Er gaan dan ook grote sommen geld om in onderzoek en ontwikkeling van dit product.
Op het onvolprezen Chocoa Festival kwam het verhaal van Tony Lass (Cocoa Research Association) erop neer dat we eigenlijk maar een paar procent van het genetisch cacaomateriaal gebruiken en van de rest bijna niets weten. Daarmee doen we niet alleen onszelf tekort, op de lange duur is dit ook slecht voor de soort Theobroma, de cacaoboom. En een wereld zonder cacao .......... zinloos!
De cacaowereld is weliswaar ook een miljardenhandel, wat kennis en structuur betreft valt er nog een hoop v…

Uit de gordel van smaragd

Afbeelding
"Ik ben makelaar in koffie, en woon op de Lauriergracht, no. 37." Zo begint de Max Havelaar. Hoe een roman na bijna een eeuw tot een begrip voor Fairtrade is geworden zegt wat over de kracht van dit boek. Dat voor een koffie- of cacaoboer sinds 1860 (eerste druk Max Havelaar) in praktische zin zijn wereld bijna niet veranderd is, moet ons te denken geven.
Wat niet iedereen zal weten: Indonesië is de derde cacaoproducent ter wereld, na Ivoorkust en Ghana. We hebben het dan over bulkchocolade, geschikt voor snoep, ijs, koekjes of andere zoetigheid. En net als in Afrika kan ook in Indonesië een kleine cacaoboer hiermee moeilijk een leefbaar inkomen van zijn veld halen.
Voor mij als chocoholic zijn deze productielanden meestal niet interessant. Het ICCO schat met een ruime marge dat ongeveer 1% van wat Indonesië produceert als "fine chocolate" beschouwd kan worden. Toch leuk dan, om twee verschillende repen uit Indonesië bij mijn vertrouwde hofleverancier Sweet Sister…

Vreemde eenden in de bijt

Afbeelding
De chocoladereep zoals wij hem nu kennen is duidelijk een product van de industriële revolutie. Tussen boom en reep zitten heel wat processen en bij elke stap hoort een beroepsgroep. Aan het einde van de productieketen staat regelmatig een chocolatier.
Het ambachtelijke van dit vak is aantrekkelijk voor zowel de maker als de bezoeker. Bij veel chocolatiers worden workshops aangeboden waarbij die bewerking van boom tot chocoladepastilles in vogelvlucht wordt besproken. Daarna volgt vaak het onder begeleiding zelf klungelen met chocolade, waarna ieder zijn eigen maaksels trots thuis kan presenteren.
Op reis probeer ik overal iets van de plaatselijke choco-cultuur te onderzoeken. Veel chocoladespeciaalzaken of -makers hebben we in Nederland niet, chocolatiers des te meer.
Zo kwam ik afgelopen week bij De Bonte Koe in Rotterdam en Choco & Zo in Barneveld.
Voor mij als chocoholic zit hier altijd iets dubbels aan want, hoe aanstekelijk de passie van deze beroepsgroep ook is, ik word vaa…

Choco-tourist: München

Afbeelding
Deze week had ik een vrije dag in centrum München en al was het tropisch heet, ik ben toch op zoek gegaan naar chocolade. Deze stad barst van de chocolatiers. De filialen van Lindt of Godiva heb ik maar links laten liggen want die vind je overal. Met wat Google aan informatie bood ben ik door Münchens "altstadt" gelopen met als tactiek me niet meteen als blogger voor te stellen, maar te kijken wat ik als consument aan informatie kan krijgen.
Zelf geloof ik erg in de macht van de consument die vragen stelt en zijn wensen kenbaar maakt. Met vakmanschap en productkennis de wensen van je klant kunnen vervullen verwacht ik van een speciaalzaak. Kom daar maar eens om in München.

Als eerste was ik bij Schoko.laden Stancsics, een chique chocolatière die zich het liefst in een stilzwijgen hulde bij elke vraag die ik haar stelde. Pas nadat ik vertelde over mijn chocoladeblog kwam er een antwoord: ik moest vooral maar een afspraak maken, voor een volgende keer, want ze had nu geen tijd.